Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Duitsland’ Category

Indian summer

Brommers kieken… De mooiste motor van het afgelopen weekend. Een Indian uit 1946.

Indian summerIndian

Advertisements

Read Full Post »

ongemakken

Get your motor runnin'. Head out on the highway...

Get your motor runnin'. Head out on the highway...

In landen als Duitsland en Slovenië wordt op de snelweg aangegeven hoe warm het is. Ook de temperatuur van het asfalt. Terwijl ik in de schaduw van een berg rijd, blijkt het 21 graden te zijn en de asfalttemperatuur is 39. Heet! De motor warmt zichzelf ook op (vooral rondom het motorblok) en wat dat betreft ben ik blij met een stevige leren broek.

Broeierig

Er is toch ook wel een echt ongemak gekoppeld aan motorrijden in landen waar het kwik boven de 25 graden stijgt. Vanaf het moment dat ik in het voormalige Joegoslavië reis, is het broeierig warm in mijn motorlaarzen, leren broek en motorjas. Ik kies bovenal voor veiligheid en dus heb ik inmiddels huiduitslag op mijn voeten en onderbenen (glimmende, kleine rode bultjes). Ook zijn mijn enkels opgezwollen door vochtophopingen die ik maar niet kwijt lijk te raken.

gezwollen voeten en hitte-uitslag

gezwollen voeten en hitte-uitslag

Mijn kont is elke dag wel even gevoelloos en de spieren van mijn handen, armen en schouders gespannen van de constante grip op de handvaten. Mijn lichaam is een beetje van slag. Het is relatief, dus geen klaagzang. Ik draag het. Ik zoek verkoeling in de alomtegenwoordige zee. Ha!

heels on waves

heels on waves

Read Full Post »

Overal waar ik kom reageren mensen steeds verbaasd. De een heeft het over de gevaren van het motorrijden, de ander over het feit dat ik alleen reis… als vrouw. Wwoeoehh! Zolang ík het maar niet gek en gevaarlijk vind!

Woest

Ik moet wel een beetje wennen aan al deze meningen en opmerkingen. Vooral aan de reactie van mannen. Ik kom elke dag wel een koppel tegen waarbij de man naar me kijkt met zijn tong op z’n tenen. Zijn vriendin/vrouw kijkt me woest aan. Zij vindt mij niet woest aantrekkelijk. Elke dag zijn er wel weer anekdotes…

Motorvrouw

Motorvrouw

Enkele verraste mannelijke motorrijders zeggen mij gedag bij een tankstation. Dat is gebruikelijk onder mede-motorrijders. In Duitsland verraadt een kenteken waar je vandaan komt, en omdat de man nieuwsgierig is uit welke Duitse stad ik kom, gluurt hij even naar mijn kenteken. Zijn reactie: wow! Ik glimlach hem vriendelijk toe. Best grappig, hij had duidelijk niet verwacht dat ik uit NL zou komen rijden.

Booreiland

Verhalen van het volgende genre spannen de kroon. Het meest gênante moment tot nu was toen ik in Rosenheim, in Gasthof blablaba logeerde. Toen ik eraan kwam en de motor achterliet op de parkeerplaats achter het pand, zag ik dat er een regiment werkauto’s stond. Fel oranje auto’s die je ziet staan bij wegwerkzaamheden. De rijders van deze auto’s waren tijdelijk aangesteld om aan de Autobahn ter hoogte van Rosenheim te werken. Omdat ze ver van huis gestationeerd zijn, verblijven ze met vijftien collega’s in dit gastverblijf, geen idee voor hoe lang. Een paar van deze lieden waren mij bij de receptie al gekruist toen ik nog in mijn rij-outfit stond.

Testosteron

In ieder geval, de volgende ochtend bij het ontbijt had ik de eer om met deze straatwerkers kennis te maken. Veel andere gasten zijn er niet, dus ik krijg alle aandacht. Bij mijn entree in de ruimte, vult deze zich in een seconde met testosteron. Het was alsof ze allemaal zes maanden op een booreiland hadden gezeten. Ik krijg geen hap ontbijt door mijn keel door de blikken van al die geile mannen. Degenen die met hun rug naar mij toe zitten, draaien zich steeds om. Allen glimlachen zoet, alsof ze in mijn gezicht een teken van wederzijdse aantrekkingskracht ontdekken.

Cadeautje

Af en toe boert er een luid. Ik probeer mij zoveel mogelijk te richten op mijn ontbijt en op een klein notitieboekje dat ik had meegenomen. Maar dat mag allemaal niet deren. Het is alsof de mannen kinderen zijn die eindelijk hun cadeautje onder de kerstboom gevonden hadden, maar het van moeder nog niet mochten open maken. Op een gegeven moment kan ik er niet meer tegen. Ik kan geen stap zetten naar het ontbijtbuffet, of mijn kont wordt vanuit vijftien hoeken uitgecheckt. Dus zeg ik in mijn beste Duits: “Zo hebben jullie al een tijdje geen vrouw meer gezien ofzo?”. “Ik voel me geïntimideerd door jullie.” Ik hoop dat deze directe aanpak een verrassingseffect te weeg brengt. In  ieder geval wordt het wat rustiger, doordat ze weer overgaan tot de orde van de dag. Eentje zei nog: “Ja, maar dat komt omdat jij zo hüpsch bent, dat zijn we hier niet gewend”. (En dus kunnen jullie je niet inhouden???) Ik wil nog iets zeggen van ‘ja maar hoe zou jij het vinden als je in mijn situatie zat’. Maar ik houd mijn mond.

Trouwen

Gisterenochtend op Seecamping Berghof kwam de klusjesman checken waarom mijn elektriciteitkastje het niet deed. Wist ik veel dat je op een camping zo’n speciale adapter nodig hebt. Ik gebruik eigenlijk geen elektriciteit, maar bij de receptie werd er mee gepocht dat er ook elektriciteit was op de tentplaatsen. De man was in de weer en toen we er achter kwamen dat er niets mis was met de stekkers lachte hij: “Ach, maakt niet uit hoor dat je dit niet weet, als je straks getrouwd bent, dan hoef je je niet meer druk te maken over dit soort dingen.” ¿Que? Als je mij ergens kwaad mee kan maken is opmerkingen over mannen ´als de oplossing voor al je problemen´. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op mannen, maar mijn eigen gezonde verstand heeft me tot nu verder gebracht dan welke man dan ook. Er lopen dus nog mensen rond met deze overtuiging. Ik probeer anno 2009 maar geen link te leggen tussen de leeftijd/nationaliteit van deze man en zijn ouderwetse opmerking, want mensen die dit soort opmerkingen maken overal ter wereld tegen.

Bikers welcome

En dan is er nog de dorpsgek. Is het omdat ik anders ben, dat ik mensen aantrek die anders zijn? Volgens the Secret trek je dingen aan die je zelf veroorzaakt. Ben ik gek, als ik dorpsgekken aantrek? In Tamsweg op weg naar Villach is er een plein met allemaal kroegjes. Eentje verwelkomt bikers met open armen, dus moest ik natuurlijk daar gaan zitten. Mijn helm werd in beslag genomen en schoongemaakt. Waar krijg je die service nou? Ik bestel een colaatje en iets van de kaart.

Der Dorftrottel

Ik zie dat iemand naar me wuift. Het is een man met een grijs baardje en een oorbel. Op het eerste gezicht lijkt hij heel okay, maar ik besluit niet op zijn gewuif in te gaan. Even later zie ik dat hij echt met iedereen gesprekken aanknoopt, constant zit te babbelen en ook blijft zwaaien. Tegen de tijd dat ik aanstalten maak om te vertrekken, kan hij er niet meer tegen dat ik zijn pogingen tot contact zoeken negeer. Hij pakt een stoel en schuift bij mij aan tafel en vraagt tegelijkertijd of hij mag aanschuiven? Huh? Vraag je nou mijn toestemming voor iets wat je net gedaan hebt?? Ik vertel hem dat het mij niet uitmaakt, omdat ik zo ga. Hij probeert me allemaal dingen duidelijk te maken in een onverstaanbaar Oostenrijks Duits en ik ben maar wat blij dat ik hem kan zeggen dat ik hem niet kan verstaan. “Oh, maakt niet uit, ik kan voelen wat je me wilt vertellen”, zegt hij. “Ik had je verkeerd ingeschat, maar nu ik zo dichtbij je zit, zie ik dat je me wel aardig vindt, maar dat je je best doet om dat te verbergen.” Mijn god, waar ben ik in beland?!? Ik laat mijn cola half leeg half vol staan en ik pak mijn spullen in en scheur weg. Ik geef nog even extra gas, zodat hij (hopelijk) met een zwart gezicht van de uitlaatgassen staat te kijken. Je weet wel, zoals in stripverhalen.

Bikerscafé in Tamsweg, Oostenrijk

bikercafé in Tamsweg, Oostenrijk

biker welcome

biker welcome

Eerlijk gezegd begrijp ik er niet zoveel van. Van dat vormeloze leren pak met laarzen word je nou niet bepaald elegant. Ik draag geen make-up, geen sieraden. Door het constant dragen van een helm zit mijn haar al vijf dagen als een pannenkoek op mijn hoofd. Met stukjes pony als antenne. Ik denk dat het niet zozeer het uiterlijk is dat aanspreekt, maar meer het idee van iemand die ondernemend is en afwijkt van wat normaal gevonden wordt. Zou dat het zijn?

Vrouw

De moraal van dit verhaal. Ik denk dat het heel goed is dat ik deze trip onderneem. Misschien een mooi moment om mijn doelstellingen te onderstrepen: zoveel mogelijk beschrijven wat ik op mijn motortoer tegenkom. Als motorrijder, als reiziger, als vrouw. Tell it like it is… Hierbij streef ik ernaar om de interesse te wekken voor het reizen per motor. Maar ook wil ik stimuleren om te bedenken hoe leuk het is om je dromen te volgen en te doen waar je zin in hebt. Als laatste wil ik het motorrijden voor vrouwen meer op de kaart zetten en een onbedoeld bij-effect is mensen te laten zien dat wij (vrouwen alleen) ons wel redden.

Read Full Post »

Bayern

Dag 3 (21 september)

Soms zijn er van die dagen die gewoontjes zijn. Prima, maar niets bijzonders. 21 september is zo’n dag. Ik heb het een beetje gehad met het kilometervreten op de Autobahn, dus ik besluit om rustig over kleine wegen zigzaggen en te stoppen waar het naar koffie ruikt.

Infuusfles

Zo heb ik Rosenheim verlaten om te stoppen in een dorpje dat Bad Endorf heet. Het cafeetje waar ik op het terrasje ga zitten is blijkbaar het centrum van het dorp. Terwijl ik daar zit komt het hele dorp langs en zelfs de honden wisselen de laatste nieuwtjes uit. Verder komt er terloops ook nog een ambulance langs en niemand kijkt op als een lijkbleke vrouw van rond de zestig aan de infuusfles op het brancard het café wordt uitgereden. Alsof elke dag iemand vanuit deze gelegenheid richting ziekenhuis wordt begeleid. Het stoplicht staat op rood, het stoplicht staat op groen, in Bad Endorf is elke dag wat te doen. Ik vraag of er een internetcafé in de buurt is en ook dat is er, aan het einde van de straat, verstopt in  de Buchhändlung. Drie uur daar doorgebracht om het thuisfront op de hoogte te houden van mijn wel en wee en om dit blog bij te houden.

Buchhändlung in Bad Endorf

Buchhändlung in Bad Endorf

Verder kronkelen naar Prien am Chiemsee.  
pittoresk beieren

pittoresk Beieren

pittoresk Beieren (2)

pittoresk Beieren (2)

the lord and chickens

the lord and chickens

de was moet ook drogen

de was moet ook drogen

K enjoys the view

K enjoys the view

schönes Bayern

schönes Bayern

Deze pittoreske plaatjes zijn geschoten net na Prien am Chiemsee. Een prachtig groot meer, de Chiemsee, maar snel (kein Problem!) weg daar, want het is mij te toeristisch en snobistisch. Na Chiemsee zijn er meer en meer heuvels.

Oostenrijk in zicht

Wegen meanderen door het landschap en ik slinger mee. Ineens zijn doemen er bergen op. Hoge toppen gehuld in mist. Prachtig. Ik heb geen idee welke bergen dit zijn (note to self: checken welke gebergte dit is), maar ik vermoed dat het Oostenrijkse bergen zijn. Dat stemt mij tevreden. Ik nader weer een ander land. Ik ben nog nooit in mijn leven in Oostenrijk geweest! Verder naar Traunstein. Daar even koffie drinken (mit Kirschentorte) in die Altstadt. Het is al rond zessen als de ‘chef de mission’ in mijn hoofd mij maant tot doorrijden naar Salzburg.

Salzburg

Zo rijd je in Beieren, ineens ben je in Oostenrijk. Lang leve Europa met de open grenzen! Gelijk even tanken en wat schetst mijn verbazing… Benzine is spotgoedkoop! Voor super bleifrei 1.03 euro per liter. Ik tank vol en dat kost mij zeven euro nog wat. Nou ja!

Oktoberfest

De jeugdherberg die ik heb uitgezocht is vol. Mijn mond valt open als blijkt dat dit wederom in verband met Oktoberfest in München is. München is zo vol en Oktoberfest zo populair dat degenen die geen verblijfplaats hebben kunnen vinden, met de trein van Salzburg naar de Beierse stad pendelen. Seriously?!? Ik word doorverwezen naar een hostal buiten het Zentrum en met frisse tegenzin (de maag is al behoorlijk aan het rommelen) ga ik op pad. Het Jungehotel aan de Aigenstraße 34 is een oud schoolgebouw.

Nonnen

Ik vermoed een seminarie, want het ruikt er naar een nonnenklooster. Op zijn minst zit er een geestelijke in het bestuur, want meisjes en jongens mogen niet samen slapen. De mannen hebben hun verblijf in een ander deel van het pand, zodat er geen ‘ongelukken’ kunnen gebeuren of dat we ook maar in de verleiding zouden kunnen komen. Als ik de lakens in ontvangst neem, meld ik de receptioniste bemoedigend dat ik mijn handen die nacht boven de lakens zal houden. Ik slaap in een dormitorium met vier bedden. Ik hoop erop dat ik alleen blijf. Op het moment dat ik ‘Two and a half man’ in het Duits nagesynchoniseerd, zit te kijken, komt de Amerikaanse Maddy van 19 uit Oregon binnen. Shit, geen privacy. Aan de andere kant, toch fijn dat mijn hardop in mezelf gepraat nu door iemand gehoord kan worden.

Babbelen

Maddy reist een stukje door Europa met haar broer John en ze vragen mij of ik met hun in de stad iets wil gaan eten? Waarom eigenlijk? Ze hebben de hele avond hun mond niet opengedaan en dat heeft op mij het effect dat ik heel veel ga babbelen. Ik zal jullie niet vermoeien met het verdere verloop van deze saaie avond.

Vanmorgen heb ik Salzburg bij daglicht even wat beter in mij opgenomen. 

View vanaf de Salzach

View vanaf de Salzach

Salzburg heeft duidelijk een rijke historie. Het is prachtig gelegen tussen bergen en ik zit nu op een terrasje dat aan de voet ligt van een grote rots (Mönchsberg).

Anton Neumayr Platz, Salzburg

Anton Neumayr Platz, Salzburg

Het is mij naar motormuismaatstaven iets te sjiek. Ook valt dat het hier niet bepaald multi-culti is. Mensen zijn wel heel aardig en behulpzaam en dat is voor mij ook heel belangrijk.

En nu ´en route´ naar Villach…

eindbestemming dag 4 Villach

eindbestemming dag 4 Villach

Read Full Post »

Dag 2, deel 2

Algemeen gevoel? Ik ben positief gestemd door het super lekkere weer. Ik had het echt niet verwacht eind september in het midden en Zuiden van Duitsland. Een beetje plakkerig in motorkleding, maar eenmaal op een terrasje in het zonnetje hoor je mij niet meer klagen.

Primaire levensbehoeften

Ik baal er wel een klein beetje van dat ik elke dag met name bezig ben mijn primaire behoeften proberen te bevredigen: slaapplaats, eten, plassen en internet. Ik heb mijn reis goed voorbereid, maar daarbij de focus gelegd op de verkeerde dingen. Ik heb nu bijvoorbeeld nog geen flauw idee of ik door een tunnel Oostenrijk door moet of door verschillende bergpassen. Waarheen leidt de weg…??

heels unterwegs nach München

heels unterwegs nach München

Vandaag ga ik naar München rijden. Omdat de stad is overgenomen door bezoekers van Oktoberfest, wil ik deze stad graag mijden. Ik had meerdere verzoeken gedaan om in München te couchsurfen (via internet regelen dat je bij iemand op de bank slaapt), maar overal hetzelfde antwoord: de herberg is vol door Oktoberfest.

Dear Muriel, I changed my couch surf profile to “coffee or drink” but, if you need a couch in Munich after the next three weeks – you always can ask me. It´s just stupid now due to the Oktoberfest. But once in your life – you should go there, too 😉 Sid.

Ik dacht het niet Sid.

Hüpsche klederdracht

Ik zie het al voor mij lange rijen tafels, iedereen ingehaakt om zo samen mee te lallen met superslechte Schlagers, bier klotst aan alle kanten over de veel te grote pullen. Vrouwen in hüpsche klederdracht waar hun tieten uit floepsen doen alsof ze het grappig vinden dat ze voor de honderdste keer in hun billen geknepen worden. Bah! Okay, München dus overslaan.

Salzburg

Ik heb mezelf voorgenomen om het vandaag rustig aan te doen, maar aan de andere kant lijkt het me wel lekker om vanavond in de buurt van Oostenrijk te zijn. In Salzburg bijvoorbeeld. Vanuit Wertheim op naar Würzburg. Daar helaas geen internetcafé gevonden en ik ben er inmiddels ook achter dat alle voertuigen met twee of meer wielen geen Deutsche Stadtmitte inkomen. Overal verboten in te rijden of eenrichtingsverkeer dat je de stad uitleidt.

klooster op de berg, aan de Mainkade, Würzburg

klooster op de berg, aan de Mainkade, Würzburg

Te laat

Veel te lang in Würzburg rondgehangen. Ik heb me niet gerealiseerd dat ik al laat vertrokken was die dag en dat ik nog ongeveer drie honderd kilometer voor de boeg had. Ik kwam aan in omgeving München, om erachter te komen dat er door Oktoberfest in de hele wijde omtrek écht geen Schlaffplatz meer te vinden was. Verder rijden is de enige optie. Bij een tankstation liet ik mij vertellen dat er nog wel een camping in Prien (am Chiemsee) te vinden was. Dat was dus nog zeventig kilometer rijden. Er zat niets anders op. Geen internet, geen campingboek.

Gods wegen

Ik moest blind afgaan op het advies de Tankstelle-bediende. Het werd al gauw donker. En koud. Overdag is het leren pak te warm, maar ‘s avonds op de Autobahn is het toch echt te koud. Ik had geen zin om af te stappen om me warmer aan te kleden. Ik had bovendien ook nog een knagende maag. Geen tijd te verliezen dus. Ik scheur dus in het donker over Gods wegen tot het lot ingrijpt en slecht aangekondigde werkzaamheden me op het laatste moment dwingen om een afslag te nemen richting Rosenheim (11 km). Hetgeen niet bepaald op mijn route lag.

In der Mitte von Nirgendwo

Al gauw kwam ik terecht in der Mitte von Nirgendwo. Een kleine slingerweg midden in een groot donker bos, waar mist begint op te doemen. De lokale bevolking rijdt hier meer dan tachtig en dus was ik elke keer als ik iemand in mijn spiegels zag kort daarna ook weer snel helemaal alleen. Ik heb veel gebruik gemaakt van groot licht (voor het eerst in mijn leven, geloof ik) en ik denk dat ik af en toe hertenoogjes mij aan zag staren. Ik begon gebedjes te prevelen en daardoor besloeg mijn helm.

Hemels schijnsel

Toen ik van de kou en van de angst begon te beven, ontwaarde ik in de diepte van de nacht een scherpe Kurbe nach links. De bocht om was daar ineens: Gasthof Flötzinger-Bräu. In een hemels schijnsel. Het was ineens ook weer warm in mijn verkleumde ledenmaten. Ik hoorde violen spelen en engelen zingen. Het kon me niet schelen hoe duur het zou zijn, of ik voor een overnachting mijn ziel aan de duivel zou moeten verkopen. Ik zou die nacht in Gasthof Flötzinger-Bräu verblijven. Ik parkeerde mijn motor voor de enige brandweerkazerne in de omgeving (kon ik toch ook niet zien in het donker!).

Feuerwehrhauschen  aan de rand van Rosenheim tegenover Gasthof Flötzinger-Bräu

Feuerwehrhauschen aan de rand van Rosenheim tegenover Gasthof Flötzinger-Bräu

Ik meldde mij bij de receptie, nog één stap verwijderd van een warme douche en een veilig en schoon bedje, met een echte matras.

Gasthof Flötzinger-Bräu

Gasthof Flötzinger-Bräu

Ik kon toen nog niet vermoeden dat er een kerk pal naast Gasthof Flötzinger-Bräuze stond, ook niet dat ze in deze regio op de ‘on-christelijke’ tijd van zes uur naar de mis gaan en dat de koster aan het touw van het klokkenspel hing vanaf een uur of half zes.

Kerk naast mijn raam in Gasthof Flötzinger-Bräu

Kerk naast mijn raam in Gasthof Flötzinger-Bräu

Read Full Post »

Wertheimisch

20 september, dag 2, deel 1

In de ochtend word ik wakker om 5 uur. Ik heb wel eens beter geslapen. Het is doodstil op camping Azur in Wertheim.

De morgenstond brengt goud in de mond

De morgenstond brengt goud in de mond (!)

Uitzicht vanuit mijn tentje

Uitzicht vanuit mijn tentje

even een stukje typen...

even een stukje typen...

Ik had verwacht dat alle gepensioneerden vroege vogels zouden zijn, maar niets in minder waar. Ik moest tot 9 uur wachten om Narbar Ernst te vragen of hij misschien een kopje koffie voor mij had. “Ja, natürlich. Der Kaffee brodelt schon!

Geduld

Twee seconden later komt hij terug bij mijn tent en deelt hij mee dat als ik wat meer geduld heb ik ook mee mag ontbijten. Ernst is in zijn ‘Nopchen’ als ik ‘ja!’ zeg. Hij rent terug naar zijn caravan en ik hoor een hoop gestommel. Zijn vrouw Lydia (spreek aus: Ludia) heeft meer tijd nodig om in de plooi te komen en verontschuldigt zich voor het lange wachten. “Ik moest nog medicijnen innemen en mijn gezicht insmeren met zonnebrand. Ja, als je wat ouder bent, wordt de huid gevoeliger.”

IJverig

Tegelijkertijd kijkt ze vol verbazing naar haar man en licht mij in dat hij normaal nooit zo ijverig is. “Ik moet hem wel honderd keer zeggen om iets uit de caravan mee te nemen om iets op de ontbijttafel te krijgen!” Ik antwoord: “Ach ja, Männer!”, en Lydia lacht.

Het Frühstück mit Lydia und Ernst is buitengewoon uitgebreid. Ook mijn favoriet… rauwe Zwiebeln staat op het menu.

Frühstuck

Frühstück

Frühstück mit Lydia und Ernst

Frühstück mit Lydia und Ernst

Ik krijg hun hele levensverhaal te horen. Wat ze van de voormalige DDR vinden (“Die Seele der Ost-Deutsche ist kaput.”), hoeveel hun dochter is aangekomen tijdens haar zwangerschap, door zich te goed te doen aan ‘viel zu viel Eis’. “Augurken waren beter geweest!” Heel veel Duits gebabbel later – mein Gott, wat is mijn Duits beschimmeld! – moet ik me toch echt melden bij de receptie. Voor elf uur. Voor twaalf uur moet ik de camping af. Wordt vervolgd…

Read Full Post »

19 september, dag 1, deel 2

Als ik arriveer op camping Azur, in Wertheim, tref ik een gesloten receptie. Gelukkig hangt er een briefje dat me in drie talen vertelt dat ik toch een plek mag kiezen en dat ik mij de volgende dag voor elf uur moet melden. Hèhè, bestemming bereikt! Ik kies een plekje uit dat uitkijkt over de Main.

Eenden komen in grote getalen gedag zeggen, en mijn nieuwe Deutsche Nachbar grapt dat de eend die in zijn voortent zit het avondeten wordt. Het stikt op deze Campingplatz van de gepensioneerde Duitsers. Ik kom hier om uit te rusten, dus ik kan me geen betere plek voorstellen.

Uitzicht op camping Azur, Wertheim

Uitzicht op camping Azur, Wertheim

hakje macht Freunde

hakje macht Freunde

mijn tentje op camping Azur, Wertheim

mijn tentje op camping Azur, Wertheim

Ik zet mijn tent op en besluit dat ik te moe ben om naar Wertheim Stadt terug te rijden om wat te eten te regelen. Gelukkig heeft de campingleiding besloten om het restaurant ook in het laagseizoen open te houden voor anderhalve man en een paardenkop. Het bruine restaurant is leeg. Zo ook de veranda, waar gezellig gekleurde lampjes hangen en waar rijen biertafels staan, die stille getuigen zijn van de wilde Bierabende in het hoogseizoen.

Ziekenfondsbril

De dame in de keuken is dik en heeft een vette huid met pukkels en een ouderwetse ziekenfondsbril. Je zou verwachten dat ze blij is met een klant. Integendeel. Ze kijkt me vijandig aan, als ik haar wil groeten. De serveerster komt uit het Oostblok. Mensen uit die landen lachen echt alleen als daar een aanleiding voor is.

Frietjes met tonijnsalade

Ik bestel een bord frietjes en een salade tonijn. Ik was vergeten dat Duitsers alleen maar eten en drinken als het in grote hoeveelheden geserveerd wordt. Mijn god, dit is voor vijf personen! Ook het glas Rotwein levert genoeg alcohol op voor de hele camping. Ik was ook vergeten dat Duitsers zo van uien houden. De salade bestond uit mooie blaadjes krulandijvie en ijsbergsla, hier en daar een olijf en een enorme berg Zwiebeln. En een vreselijke dressing. Ik zie de fles al in de winkel staan. Geel, groenig, de kleur nageaapt van extra virgine olijfolie, met flarden rood van paprika ofzo en stukjes groen van allerlei gedroogde Kräuterchen.

Lecker

Dit alles levert een azijnachtige, doch zoete, maar bovenal weeïge smaak op, die beschimmelde groenten nog ‘lecker’ zou doen smaken. Ach ja, zo hoort Duitse dressing nou eenmaal te zijn. O ja en een blikje tonijn (ik dwaal af). Ik had inderdaad ook niet verwacht dat er veel bederfelijk waar op het menu zou staan, immers wie eet hier? Alle kampeerders zijn in hun Wohnwagens kampeerders zijn van alle gemakken voorzien (behalve ik dan). Ik sprak een man die niet kon geloven dat ik in mijn tent ging slapen, want dat doe je niet meer rond deze tijd van het jaar. “Nou, met deze slaapzak heb ik nog in de Andes in Peru gekampeerd, dus de nacht kom ik ook wel door!”

Alleine

Verbazingwekkend hoe een hele dag motorrijden een mens uitput en ook de honger enorm aanwakkert. Ik zit te eten als een bouwvakker als de Roemeense naar mijn tafel komt toelopen. Ze steekt het kaarsje aan in een oerlelijke gietijzeren tafelkandelaar. Ze zegt: “So bist du nicht mehr alleine”. Wat een fijne geste! Da’s grappig. De Roemeense met een bedrukte uitdrukking op haar gezicht (alsof net haar hele familie is uitgemoord) heeft medelijden met míj! Ik kom uit het bruisende Amsterdam, heb een héérlijk leven en bovenal: ik ben op vakantie, voor mijn rust! Mijn laatste zorg is dat ik alleen ben. Ik vind het geweldig weer eens helemaal alleen op avontuur te zijn. Wel schattig van haar en ik vind haar intentie hartverwarmend.

‘pipi machen’

Ze weet natuurlijk niet dat ik medelijden heb met haar, omdat ze in een godvergeten gat, op een camping waar alleen nog maar bejaarden in hun mobilehome weekendjes komen staan, tot elf uur ’s avonds in een restaurant staat, waar niemand wil eten. Samen met de chagrijnige Ula runt ze dit etablissement en de enige echte gasten zijn de mannetjes, brave huisvaders, die af en toe tegen hun vrouw zeggen dat ze moeten ‘pipi machen’ om vervolgens bij het olijke duo een Schnaps achterover te slaan en daarvoor 20 cent fooi te betalen.

Het was nog geen sinecure om die ‘vaas’ wijn weg te werken, maar deze vakantie is al duur genoeg, dus ik ga tot de bodem om het ‘waar voor mijn geld’ eruit te halen. “Es hat mir geschmeckt”, hoor ik mezelf zeggen. Schnell wieder zurück naar mijn tentje.

Ich bin so müde dat ik om half negen in slaap val. Zzzzzzz.

Read Full Post »

Older Posts »