Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘inspiratie’ Category

Nederland is nog altijd het land van de meeste fietsen.

– En we leven al langer in de wegwerpmaatschappij dan ik dacht.

Haha, heerlijk deze stem van het polygoonjournaal. En… profetische woorden of de observatie van het begin van een decennialang durende tendens.

Het is een typisch bijverschijnsel van onze welvaart. De interesse voor gebruikte artikelen wordt steeds kleiner.
– Er is blijkbaar nog niet veel veranderd.

[…] want overal staat het toekomstige schroot alweer klaar.

Read Full Post »

Lopend door de stad Amsterdam.

Ook als ik zelf niet op de motor zit, kan ik geïnspireerd raken. Het is duidelijk dat deze mensen veel plezier beleven aan hun voertuig op twee wielen (óf drie). Wat een mooi exemplaar!

Het voordeel is van deze ‘agent’ krijg je geen boete voor te hard rijden, of niet handsfree bellen…

Motorpolitie nabij het Waterlooplein

Polizia

Signora Polizia Stradale

Read Full Post »

De droom van iedere motorrijder: samen rijden met zoveel mogelijk andere motorrijders. Zelf in control, toch een gemeenschappelijk doel. Ik zou best motoragent in Italië willen zijn. In de jaren ’50.

Ik vraag me wel af of ze in 1953 niets beters te doen hadden dan caleidoscopische vormen rijden in te studeren. Anyway, prachtig beeldmateriaal!


Read Full Post »

It feels good to have a lot of power between your legs. Motorcycles are fun too.

Uit: Cougartown, Seizoen 1, aflevering 17, Counting on You

Read Full Post »

misschien is hij nog te redden

Natuurreservaat

Er is maar een weg die leidt naar het Noorden
van het eiland
We zijn voorbereid op het ergste.
Want er zijn roofvogels

met de vleugels wijd
hun snavel naar de zeebodem
happend naar adem
druppels glijden niet meer af

Til hem dan op
bel het nummer en geef de code door
op de ring rond zijn poot
misschien is hij nog te redden

Aan de rand van de weg.
zit ik in de berm van de weg
die de berg in twee snijdt.
De zon schijnt aan de goede kant

van de wind. Ik denk na over
alleen zijn in de natuur.
Bijen zoemen, dennennaalden geuren,
vinken leggen mij uit dat dat niet kan

natuurlijk. Vier motorrijders ontwijken
putdeksels in de weg. En zwaaien mij gedag.
Ze denken dat ik pech heb met mijn voertuig,
niet wetend dat ik mee wil rijden

de bochten tegemoet

© Muriel Van Peteghem, 11 okt 2009 Cres, Kroatië

Read Full Post »

Dag 4, deel 2

Weer een heerlijke dag. Geen idee hoe warm het is maar ik gok tussen de 23 en 27 graden. Het is superzonnig!

Kleine wegen

Vanuit Salzburg neem ik de Autobahn tot Radstadt. Ik ga vandaag in een dag Oostenrijk doorkruisen van Noord naar Zuid. Er zijn geen woorden die kunnen beschrijven hoe prachtig de route van Radstadt naar Villach is. Ik heb gekozen voor kleine wegen (Untertauern-Obertauern-Tweng-Tamsweg-Predlitz-Gnesau-Himmelberg-Feldkirchen-Ossiach am See-Heiligen Gestade) en dat betekent: berg op, berg af. Het grootste gedeelte wonen weinig mensen langs de route en het is heerlijk om op deze wegen door de dalen snelheid te maken en geen rekening te hoeven houden met tegen- of achterliggers, want die heb ik nauwelijks gezien op deze dinsdag. Af en toe gestopt waar dit mogelijk is om wat foto’s te maken.

de grasmaaier

de grasmaaier

route naar

route naar

mur en route

mur en route

Niet alleen

Daar rijd ik dan in mijn eentje door de Tauernpas. Ineens krijg ik het gevoel dat ik niet alleen ben en dat de bergen voor, achter, links en recht me bemoedigend aanstaren. Ze liggen daar als grote beren in hun winterslaap. Ik ben ervan overtuigd dat bergen leven. Er gaat een rustgevende kracht van ze uit. De dennenwouden die hun flanken bedekken, zien er vanuit de verte uit als een zacht mos. Ik voel me beschermd door deze grote ‘stootkussens’.

nog een mooi dal

nog een mooi dal

Sprookjesachtig

Op de mooiste plekjes kan je helaas niet stoppen, dus je moet me op mijn woord geloven hoe sprookjesachtig en majestueus het landschap is. Het zou mij niets verbazen als ik zo een paar kabouters zie oversteken of als een bosnimf mij zo de weg gaat wijzen. Het mooie aan motorrijden is dat je toch een stukje dichter bij de elementen staat.

Zintuigenprikkelend

Alle zintuigen staan in directe verbinding met de omgeving, zeker als ik mijn helm openklap. Het is herfst en niet alleen veranderen de bladeren in de weelderigste kleuren, ik ruik ook honderd geuren door elkaar. Ik stel me voor dat het een mengeling is van onder andere gedroogde bladeren, dauw op het gras, dennennaalden, geplette bramen, rottende giftige besjes, frisse berglucht, het water van de beekjes dat mij klaterend omringt.

Vurig ros

Ik voel mij als een moderne ridder op een vurig ros (ER6-f) op weg met een brief voor de koning van een aangrenzend land. De wegen maken van mij een willoos object en nemen mij van links naar rechts, haarspeldbocht na, haarspeldbocht. Het is voor mij een nieuwe ervaring om met de motor door de bergen te rijden.

23%

Op een bepaald moment is er een helling van 23 procent, bergaf. (Weet je hoe steil dat is?!?) Ik had in Duitsland al enkele steile hellingen genomen (7, 8 procent), maar dit is andere koek. Wauw! Focus. Gas dicht en alleen maar remmen. Ik ben erg in mijn nopjes met mijn Kawasaki, hard rijden, steile hellingen, plots remmen, optrekken in de drie als ik onoplettend ben, niks lijkt een probleem voor deze motor.

oh dennenboom

oh dennenboom

Onder de sterren…

Weer aanbeland op een camping met alleen bejaarden. Ik kom vrij laat aan en ik moet in het donker mijn tent opzetten. Alle andere campingbezoekers hebben zich al veilig en warm in hun caravans opgesloten. Als ik mijn matje opblaas en ik mijn tand ‘stuk bijt’ aan het ventiel, volgt mijn eerste dip van deze reis. Het is acht uur ’s avonds, er is geen levende ziel te bekennen, er is niets te doen, ik voel me alleen.

Zwaan-kleef-aan

Ik besluit op de pier die het meer in loopt te gaan liggen en te kijken naar de sterren. De sterren zijn er altijd, maar zoveel als er hier zichtbaar zijn is onvoorstelbaar. Ik word rustig van het stille kabbelende water van het meer werkt rustgevend. En ik ontdek dat ik gezelschap heb. Een zwaan komt mij gedag zeggen. Ik denk dat vaak gevoederd wordt, maar ik houd me voor dat hij voelt dat ik wel een beetje vriendschap kan gebruiken.

mijn nieuwe vriend

mijn nieuwe vriend

Read Full Post »

Pepe

Pepe

Toen ik een jaar of vijftien was zag ik voor het eerst deze foto van mijn opa op een motorfiets. Hij was daarop een jaar of 28. (Nee, dat is geen snorretje: opa was op zijn snufferd gevallen.)

Grote held

De foto is genomen net voor de oorlog. Hij had zo’n motor, die wij nu meer op brommers vinden lijken, maar de verhalen over zijn avonturen waren altijd even indrukwekkend. Er waren nog veel onverharde wegen en het rijden was ook in die tijd niet zonder gevaar. Mijn opa (Pepe) was mijn grote held! Hij had ook een Harley gehad, maar dat feit was niet op beeld vastgelegd. Ik vond het allemaal prachtig en het is ook in die dagen geweest dat ik me voornam om ook ooit te gaan motorrijden.

Togo

Hij heeft het helaas niet meer mee mogen maken dat ik met een oud Hondaatje zonder helm door de Afrikaanse brousse (Togo, West-Afrika) scheurde, of dat ik daarna mijn rijbewijs haalde op dezelfde dag haalde als mijn neef Waldo (hij heeft ook het motorgen). Pepe weet niet van mijn eerste motortje (een zwarte Kawasaki ER5). Met dat ding heb ik meer dan tienduizend kilometer rond getuft door Nederland.

Beschermengel

Als het me soms een beetje benauwd wordt, vooral op de snelweg aan hoge snelheden, vraag ik Pepe (ik ben ervan overtuigd dat hij mijn motor-beschermengel is) om mij van boven een beetje in de gaten te houden…

Read Full Post »

Older Posts »